Op zoek naar mezelf

Verdriet, angst, pijn, machteloosheid, boosheid. Dat zijn zomaar een paar woorden, een paar woorden met een grote betekenis. De woorden zijn gevoelens, mijn gevoelens.

Ik ben al sinds mijn 11e chronisch ziek. En er zijn periodes dat het goed gaat en zijn die woorden gewoon maar woorden, maar er zijn ook periodes dat die woorden echte gevoelens zijn. Mijn gevoelens.
Soms zit het allemaal gewoon even tegen en dan ben ik zo moe, lichamelijk moe maar ook psychisch.
Ik wil zoveel in het leven, maar meestal lukt het gewoon niet. Dat is erg frustrerend, vooral als je zoveel wilt doen.
Ik ben dan zo boos op mijn lichaam, en dan denk ik waarom kan ik niet gewoon eens een “normaal” leven hebben. Leuke dingen doen zonder pijn en moeheid. 
Na al die jaren blijft het accepteren daarvan nog altijd moeilijk. 
Ik wil niet steeds tegen mijn kinderen zeggen “nee vandaag kan het niet, mama is te moe” 
In mijn vorige blogpost kon je al lezen dat ik meer voor mezelf wil kiezen. Maar als ik daarover na ga denken, denk ik ook. Wat stel jij je aan? Hoezo meer voor jezelf kiezen, je bent altijd al alleen overdag en je hebt tijd voor jezelf. Maar zo voelt het niet. Ja ik ben overdag vaak alleen, maar dan ben ik moe en komt er ook niet veel terecht van iets voor mezelf doen. 
Verdriet en boosheid dat is wat ik vaak voel.

Zoekende 
Ik ben de laatste tijd veel opzoek naar mezelf, wie ben ik? Ik ben niet alleen maar die chronisch zieke vrouw/moeder. Ik ben meer dan dat.
Sinds mijn 11e is mijn leven eigenlijk al niet meer zoals voor de meeste mensen een “normaal” leven is. Ik ben anders en ik heb altijd het gevoel gehad dat dat slecht is. Ik was het rare meisje dat nooit op school was, dat rare meisje dat niet werkt, dat rare meisje dat altijd thuis is. Ik ben daardoor onzeker en angstig geworden en ben ik niet wie ik echt ben. Snap je het nog? Mijn gevoelens beschrijven is nog lastiger dan ik dacht.
Ik ben veel meer dan alleen het chronisch zieke meisje. Maar wie ben ik dan? Daar ben ik naar op zoek.


Dit delen op mijn blog is ook wel spannend maar toch doe ik het. Ik wil ook weer niet te negatief overkomen, maar dit zijn mijn gevoelens en het opschrijven is fijn. Ik hoef ook niet alleen maar te doen alsof alles alleen maar vrolijk en leuk is. Dit is het echte leven, mijn leven.
Ik zou nog zoveel meer kunnen schrijven over mijn gedachtes en gevoelens maar ik wil ook weer niet te zweverig gaan worden šŸ˜‰
Maar daar schrijf ik misschien een volgende keer over.

Ik hoop in ieder geval dat ik mezelf ga vinden, en dat ik eindelijk eens kan gaan accepteren hoe ik echt ben. Zonder alle verdriet, angst, machteloosheid en boosheid.
Leven in het hier en nu, zonder te denken aan het verleden en zonder zorgen voor de toekomst. Ik hoop echt dat dat ooit gaat lukken.

Liefs, Stefanie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.