Negen jaar moederschap

Negen jaar geleden werd ik voor het eerst moeder. Moeder van een lief klein meisje Jennifer.

Ik was 21 jaar toen ik zwanger werd en 22 toen ik beviel, ik was nog jong maar toch heel bewust gekozen om moeder te worden. 

Toen ik op 13 juni 2010 voor het eerst mama werd, wist ik nog niks over het moederschap. Ik vond het erg spannend en was bang om fouten te maken. De eerste dagen na de bevalling, moest ik verplicht rust houden. Ik had een erg snelle bevalling gehad en mijn lichaam had echt de tijd nodig om daar van bij te komen. 
Overdag was de kraamhulp er om te helpen en in de avond en nacht deed Michel het meeste.
Iets waardoor ik nog meer onzeker werd om voor Jennifer te zorgen.
Maar toen het weer beter ging, ging ik stap voor stap zelf meer voor Jennifer zorgen. 
En ik merkte al snel dat de onzekerheid nergens voor nodig was. Alles ging eigenlijk gewoon automatisch. Het echte moederinstinct komt vanzelf gewoon naar boven en je weet gewoon wat je moet doen.

Wennen
Ik moest in het begin echt wel wennen aan een baby in huis, en het zorgen voor een baby in combinatie met mijn chronische vermoeidheid. Voordat Jennifer er was had ik een eigen ritme en kon rusten wanneer ik wilde als het nodig was. Maar met een baby gaat dat natuurlijk niet. Ik probeerde zoveel mogelijk te rusten als Jennifer aan het slapen was. 
Op sommige dagen was het echt moeilijk en voelde het echt als overleven en leefde ik op de automatische piloot. En was ik blij als Michel weer thuis kwam. Maar alles voor Jennifer, zolang met haar alles goed ging was het voor mij ook goed.
Uiteindelijk vond ik ook onze eigen ritme.
Ik vond schema’s erg belangrijk en hield mij precies daaraan en zo ging alles helemaal goed. 
Toen Jennifer ouder werd wist ze ook niet beter dan dat mama veel moe is en ook vaak even moet rusten. Hoe jong ze ook was, voor haar was het gewoon heel normaal.

Twee kindjes
Toen Jennifer bijna 2 werd, beviel ik van Katie. En toen was ik mama van twee kindjes. Ik weet nog goed dat ik het heel erg spannend vond om voor het eerst alleen thuis te zijn met twee kindjes. Ik weet nog dat ik met tranen over mijn wangen met de kraamverzorgster praatte over hoe spannend ik het allemaal vond. Maar zij vertelde mij dat het helemaal goed ging komen. 
En gelukkig kwam ook dat helemaal goed, in het begin was het ook weer even zoeken naar het juiste ritme en een goed schema zoals dat voor ons allemaal goed was.

Als ik nu terug denk aan de afgelopen negen jaar, dan voel ik mezelf ook wel erg trots. Trots dat ik het met mijn chronische vermoeidheid toch maar geflikt heb om twee van die mooie meisjes op te voeden en natuurlijk deed ik dat niet alleen want Michel is er natuurlijk ook.

Zelfstanding
Maar toch, ik denk dat de eerste jaren van een kind het opvoeden het zwaarst is, omdat ze dan nog niks zelf kunnen. Maar het wordt steeds minder zwaar. Nu Jennifer 9 is en Katie 7, wordt het ook wel steeds “makkelijker”  ze kunnen al bijna alles zelf en ze worden gewoon steeds meer zelfstandig. Dat is wel fijn. Maar als moeder blijf je toch altijd voor je kinderen zorgen en zorgen houden. Ik denk dat elke moeder zich hierin wel herkend?

Opstanding
En dan zeg ik wel het wordt steeds “makkelijker” dat is met de meeste dingen ook wel zo, maar toch is het niet altijd makkelijk. Elke leeftijd heeft natuurlijk weer andere zorgen.
Opvoeden blijft een uitdaging, ze zijn ook wel meer zelfstandig maar ook de opstandigheid richting papa en mama wordt erger. Want we doen toch ook lekker zelf wat wij willen, en papa en mama moeten zich er maar niet mee bemoeien. En dan zijn ze nu nog maar 9 en 7 jaar …dat wordt nog wat als ze straks pubers zijn haha. Hopelijk valt het dan wel weer mee šŸ˜‰

Ik weet wel dat ondanks het soms zwaar is, het moederschap het beste en mooiste is wat mij is overkomen.

Liefs, Stefanie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.