Heb ik het chronisch ziek zijn geaccepteerd?

Ik ben al sinds mijn elfde chronisch ziek, dat is nu dus al zo’n 18 jaar en daardoor heb ik veel dingen in mijn jeugd gemist en heb ik daar echt veel last van ondervonden. Niet alleen lichamelijk maar zeker ook psychisch. Ik kon maar moeilijk accepteren dat ik anders was dan andere en dat ik altijd ziek was. Na jaren zo door te zijn gegaan kreeg ik in 2008 echt de behoefte om daar met iemand over te gaan praten. Ik kwam toen bij een lieve psycholoog terecht die mij stapje voor stapje probeerde te helpen om het chronisch ziek zijn te accepteren.
Ze vroeg mij toen een brief te schrijven aan de chronische vermoeidheid. Ik was deze brief eigenlijk al helemaal vergeten totdat ik hem weer tegen kwam op mijn computer.
En ik maar besloot om deze met jullie te delen..

Geschreven op 22-10-2008;
Hoi CVS,

Waarom? Waarom, dat is wat ik denk. Waarom ik…
Waarom voel ik me altijd ziek? Waarom kan het nooit echt goed gaan…
Waarom ben ik zo moe? Waarom heb ik dit?
Jij bent een groot deel van mij, een deel die ik haat!!
Je bent er altijd, Soms minder maar andere keren erg. Dat wil ik niet!
Kon je maar gewoon weg gaan..Dan hoefde ik me niet zo voor je te schamen, Dan ging het beter met me en kon ik een gewoon leven hebben!
Zelf nu ik dit schrijf pest je mij!
Je doet me al jaren zoveel verdriet, door jou heb ik zoveel problemen gehad en soms nog..
Ik haat je en ik walg van je…
Ik zou niet weten wat ik moet doen om jou te accepteren.
Nu al bijna 10 jaar..en heb nooit een normaal leven gehad..Steeds weer ruzie, pijn, verdriet.
Ik kon niet de dingen doen die leeftijdgenoten deden..Dat heeft mij veel pijn gedaan! En dat doet het nog steeds.. Zelfs nu ik een vriend heb die veel om mij geeft en ga samenwonen kan ik niet echt gelukkig zijn..jij doet mij pijn!! Ik kan zo nog wel even doorgaan..
Maar de waarom blijft zo sterk! Ook al ga je misschien nooit weg, Toch hoop ik dat je wat liever voor mij wordt dat de donkere vlek die ik bij jou zie een beetje lichter mag worden.
Misschien dat ik je zelfs niet meer zo haat.
Maar voor nu kan dat echt niet..
Eigenlijk kan ik niet goed verwoorden hoe ik het echt voel, want de haat tegenover jou is zo sterk.
Soms kan ik wel schreeuwen, dingen kapot maken, maar het gevoel blijft er heel sterk.
Ik probeer overal het beste van te maken en dat lukt ook wel.
Niemand kan echt voelen hoe ik het voel en wat ik bedoel, dat vind ik ook zo erg.
Ik ga iedere keer maar door alsof er niks is, ik wil zoveel doen. Maar elke keer ben jij er, en laat mij dingen voelen die ik niet wil!
Ik wil sterker worden worden dan jou! Gaat dat ooit lukken?
Andere mensen zeggen daar ja op, Maar dat weten ze toch niet??
Jij bent zo sterk. dat ik het allemaal niet meer weet..

Persoonlijk
Deze brief is erg persoonlijk, en twijfelde even of ik deze met jullie wilde delen, Maar toch maar besloten het wel te doen. Ook omdat ik best wel schrok over de boosheid en haat die ik toen voelde.
Maar ook omdat ik nu ik deze brief weer gelezen heb, ik kan zeggen dat na al die jaren beetje bij beetje, stapje voor stapje ik het chronisch ziek zijn toch wel wat meer heb geaccepteerd. En die boosheid die ik toen voelde, nu er eigenlijk niet meer zo sterk is. Natuurlijk baal ik enorm dat ik al sinds mijn elfde ziek ben en eigenlijk nooit een “normaal” leven heb gehad en kan er soms nog erg verdrietig om worden.
Maar ik wil eerlijk gezegd ook niet meer terug kijken naar vroeger, maar vooruit kijken.
Ik ben nu mama van 2 prachtige dochters iets waarvan ik vroeger alleen maar kon dromen, maar ondanks alle boosheid en ziek zijn heb ik het toch maar mooi voor elkaar gekregen om die 2 prachtige meiden gezond op de wereld te zetten.

Sterker worden
In de brief vraag ik mezelf af of ik ooit sterker ga worden dan de cvs.
Het antwoord daarop is; Ja, ik vind mezelf de afgelopen jaren wel sterker geworden, ik had toen ik moeder werd ook geen keus meer, Ik moest wel! En al zijn er nog steeds dagen waarop het echt allemaal even niet zo goed gaat, probeer ik toch maar positief te blijven.
En mijn 2 mooie meiden helpen mij daar ook zeker goed bij. Maar ook zeker Michel heeft mij erg geholpen om sterker te worden. Toen ik hem leerde kennen ging het niet zo goed met mij, maar hij keek daar doorheen en hielp mij met alles en steunde mij enorm! Ik ben hem daar heel erg dankbaar voor!

Heb ik het chronisch ziek zijn geaccepteerd?
Ik denk dat ik het nooit helemaal zou kunnen accepteren, omdat het gewoon zo ontzettend rot is om je vaak ziek, moe en onbegrepen te voelen. Maar ik heb het in ieder geval wel zeker een plekje kunnen geven, en de boosheid van jaren geleden is zeker ook wel minder geworden. Ik weet dat dit nu eenmaal bij mijn leven hoort en dat het nooit weg zal gaan dus probeer ik er niet meer tegen te vechten.
Ik probeer positief te blijven en te genieten van alles wat wel goed gaat en mij daar op te concentreren.

naamloos-1

Een gedachte over “Heb ik het chronisch ziek zijn geaccepteerd?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge